Body Shaming: ಸುಮ್ಮನಿರುವುದು ಹೇಗೆ? : ಕಪ್ಪು ರೇಷಿಮೆ ಸೀರೆಯನ್ನೇ ಆರತಕ್ಷತೆಗೆ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ

‘ಸಂದರ್ಶನ ಮುಗಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಸಂಪಾದಕಿ, ನನ್ನ ದೇಹದ ಮೇಲೆಲ್ಲಾ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸುತ್ತಾ ‘ನೀನು ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದೀಯಾ ಆದರೆ... ನನ್ನ ಸ್ಟೈಲಿಸ್ಟ್ ಬಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿಕೊಡುತ್ತೇನೆ, ಅಲ್ಲಿ ಆಕೆ ನಿನ್ನನ್ನ ಗ್ರೂಮ್ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ. ನಾಲ್ಕು ಜೊತೆ ಟ್ರೆಂಡಿಯಾಗಿರುವ ಸೂಟ್ ಗಳನ್ನೂ ತೆಗೆದುಕೊ. ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಫೇಷಿಯಲ್ ಮಾಡಿಸಿಕೊ, ವಾರಕೊಮ್ಮೆ ಐಬ್ರೋಸ್... ಕ್ಲೈಂಟ್ಸ್ ಇಂಟರ್ವ್ಯೂ ಮಾಡಲು ಹೋದಾಗ ಅವರು ಇಂಪ್ರೆಸ್ ಆಗಬೇಕು ಎಂದರು. ಪತ್ರಿಕೆಗಳಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆಯ ಕೌಶಲವೋ ಅಥವಾ ಮುಖದ ಅಂದ ಚೆಂದವೋ ಎಂದು ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತಷ್ಟು ರೊಚ್ಚಿಗೆದ್ದಿತು.’ ಚೈತ್ರಾ ಅರ್ಜುನಪುರಿ

ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳೇ, ಪ್ರತಿಸ್ಫರ್ಧಿಯನ್ನು ಎದುರಿಸಲು, ಜನಾನುರಾಗಿಯಾಗಿರಲು, ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿರಲು ಬಹುಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಬೇಕಿರುವುದು ಅಂತಃಸತ್ವ. ಸದ್ಯದ ಬದುಕಿಗೆ ಮತ್ತು ವೇಗಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಆಲೋಚನಾ ವಿಧಾನಗಳಲ್ಲಿ ಏನು ಬದಲಾವಣೆ ತಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಯಾವುದನ್ನು ಅಲ್ಲಲ್ಲೇ ಬಿಡಬೇಕು, ಯಾವುದನ್ನು ಹೊಸದಾಗಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎನ್ನುವ  ಪ್ರಯತ್ನ ಪ್ರಯೋಗಗಳಿಗೆ ಆದ್ಯತೆ ಬೇಕಿರುವುದು. ಆದರೆ ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಮನಸಿನ ವಿಕಾರಗಳನ್ನೇ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹೊರಗೆಡಹುತ್ತಿದ್ದೀರಿ. ನಿಮ್ಮ ಮಿತಿಗಳಿಂದ, ಆಳ್ವಿಕೆಯ ಲಾಲಸೆಯಿಂದ ಹೆಣ್ಣು ಎನ್ನುವ ವಿಶಿಷ್ಟ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳುಳ್ಳ ಜೀವವನ್ನು ಕ್ಷಣಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಟೀಕಿಸುತ್ತಿದ್ದೀರಿ. ಅವಳ ಅರಿವನ್ನು ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆಯನ್ನು ಮುಕ್ತಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸದೆ ಅವಳ ದೇಹವನ್ನಷ್ಟೇ ಕಣ್ಣಾಡಿಸುವುದು ಖಂಡಿತ ಸ್ವಸ್ಥ ಮನಸ್ಸಿನ ಲಕ್ಷಣವಲ್ಲ. ಮನಸಿಗಂಟಿರುವ, ಅಂಟುವ ಪರಂಪರಾಗತ ಕೊಳೆಯನ್ನು ತೊಳೆದುಕೊಳ್ಳಲು ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೇ ರೂಪಿಸಿರುವ ಹಲವಾರು ಕೌಶಲಗಳಿವೆ, ವಿಧಾನಸಾಧನಗಳಿವೆ. ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ ಮೆಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು, ಧಾರ್ಷ್ಟ್ಯತನವನ್ನು ಅವುಗಳ ಮೂಲಕವಾದರೂ ತೇಯ್ದುಕೊಳ್ಳಿ. ಮನುಷ್ಯತ್ವ ಎನ್ನುವುದು ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಹೃದಯದೊಳಗೆ ನವೀಕರಣಗೊಳ್ಳುವ ನಿರಂತರ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ.   

ನೋವು, ಅವಮಾನವೆನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಖಂಡಿತ ರಿಯಾಯ್ತಿ ಇಲ್ಲ, ಅದು ಮನೆಯೊಳಗಾದರೂ ಅದರಾಚೆಗಾದರೂ ಒಂದೇ; ಸಾಲುಸಾಲು ಅಹಿತಕರಗಳು. ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿ ಹೋಗುವುದೇ ಸರಿ ಎಂಬ ಪ್ರತೀ ಸಲದ ಅವಳ ಗಟ್ಟಿನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಅವಳಾಗಿಯೇ ಮುರಿಯುವಂಥ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು. ತನ್ನ ದಾರಿಯ ನಿಚ್ಚಳವಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಶಕ್ತಿ ತಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದರೆ ಹೊರಿಸಿದ ಭಾರವನ್ನು ಆಕೆಯೇ ಇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೊಂದು ವೇದಿಕೆ ‘ಟಿವಿ9 ಕನ್ನಡ ಡಿಜಿಟಲ್ – ಸುಮ್ಮನಿರುವುದು ಹೇಗೆ?’ ಸರಣಿ. ನಮ್ಮ ಬರಹಗಾರರು ‘Body Shaming’ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯಡಿ ಎಂದಿನಂತೆ ಸ್ವಾನುಭವಗಳೊಂದಿಗೆ ತಮ್ಮ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ದಿಂಡಿಗಲ್ ಲಿಯೋನಿ ಅವರ ಹೇಳಿಕೆ ಲೇಖಕಿ, ಪತ್ರಕರ್ತೆ ಚೈತ್ರಾ ಅರ್ಜುನಪುರಿ ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಮೆದುಳಿನೊಳಗೆ ಹೇಗೆಲ್ಲ ಹೊಕ್ಕಾಡಿ ಬಂದು ಎಷ್ಟೊಂದು ಅರ್ಥವತ್ತಾದ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ಹೊಮ್ಮಿಸಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಓದಿ.  

ಕಳೆದ ವಾರ ಗೆಳೆಯರು ನನ್ನನ್ನು ಒಂದು ಮಾಡೆಲ್ ಫೋಟೋ ಶೂಟಿಗೆ ಆಹ್ವಾನಿಸಿದರು. ನಾನು ಕ್ಯಾಮೆರಾದಲ್ಲಿ ಫ್ಲ್ಯಾಶ್ ಬಳಸುವುದಿಲ್ಲ, ನನ್ನ ಕಾಂಪೊಸಿಷನ್ ಮತ್ತು ಎಡಿಟಿಂಗ್ ಶೈಲಿ ಅವರಿಗೆ ಅಷ್ಟು ಹಿಡಿಸುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಿದರೂ, ಔಟ್ಡೋರ್ ಶೂಟ್ ಆದ್ದರಿಂದ ಬರಲೇಬೇಕೆಂದು ಒತ್ತಾಯಿಸಿದರು. ಅವರ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಮಣಿದುಹೋಗಿ ಒಂದಷ್ಟು ಚೆಂದದ ಚಿತ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ವಾಪಸ್ಸು ಬಂದೆ.

ಕೆಲವು ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಮೊದಲು ಎಡಿಟ್ ಮಾಡಿ ಕೊಟ್ಟಾಗ ಮಾಡೆಲ್ ಗಳಿಗೆ ಹಿಡಿಸಲಿಲ್ಲ. ಕಾರಣ, ಮ್ಯಾಗಝೀನುಗಳ ಮುಖಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಹಾಗೆ ಅವರ ಮುಖಗಳನ್ನು ನಾನು ಏರ್ ಬ್ರಷ್ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ, ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅವರು ಅವರ ಹಾಗೆಯೇ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೊನೆಗೆ ಅವರ ಗೊಣಗಾಟ ಕೇಳಲಾಗದೆ ಮುಂದಿನ ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ಮೊಡವೆ, ಕಲೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ತೆಗೆದು ಮುಖವನ್ನು ನುಣುಪು ಮಾಡಿ, ಬೆಳ್ಳಗೆ ಏರ್ ಬ್ರಶ್ ಮಾಡಿ ಕೊಟ್ಟೆ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಖುಷಿ. ಈಗ ಮುಂದಿನ ತಿಂಗಳು ನಡೆಯುವ ಮತ್ತೆರಡು ಶೂಟ್ಗಳಿಗೂ ಬಂದು ಫೋಟೋ ತೆಗೆದುಕೊಡಲೇಬೇಕೆಂದು ಒತ್ತಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತೆಳ್ಳಗೆ, ಬೆಳ್ಳಗೆ, ಎತ್ತರವಾಗಿ ಕಾಣಬೇಕು, ಮುಖದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಕಲೆ, ಮೊಡವೆಗಳಿರಬಾರದು, ಮಾಗಝೀನ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ನಟ, ನಟಿಯರ ಹಾಗೆ ಸುಂದರವಾಗಿ ಗೊಂಬೆಗಳ ಹಾಗೆ ಕಾಣಬೇಕು. ಎನಿಥಿಂಗ್ ಲೆಸ್ ದ್ಯಾನ್ ದಟ್ ಈಸ್ ಎ ಕಂಪ್ಲೀಟ್ ನೋ, ನೋ!

ಬಾಡಿ ಶೇಮಿಂಗ್ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಹೊಸ ವಿಷಯವೇನಲ್ಲ. ಅಮೆರಿಕನ್ ಮಾಜಿ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಡೊನಾಲ್ಡ್ ಟ್ರಂಪ್ ಮಹಿಳೆಯರ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತು ಅವರ ನೋಟಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅವಹೇಳನಕಾರಿ ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದನ್ನು ಯಾರು ಮರೆತಿದ್ದಾರೆ? ಇದು ಕೇವಲ ಚುನಾವಣೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಟ್ರಂಪ್ ತಮ್ಮ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಜೀವನದ ಬಹುಪಾಲು ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಅವರ ದೈಹಿಕ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ತಿರಸ್ಕಾರ ಭಾವನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದೇ ಇದೆ. ಒಬ್ಬ ಹೆಣ್ಣು ಹೇಗೆ ಕಾಣಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಅವಾಸ್ತವಿಕ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ದಶಕಗಳಿಂದ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಚಲನಚಿತ್ರಗಳು, ದೂರದರ್ಶನ ಮತ್ತು ಮುದ್ರಣ ತೋರಿಸುತ್ತಲೇ ಬರುತ್ತಿವೆ. ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಇದಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಸೇರ್ಪಡೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮ. ಬಾಡಿ ಶೇಮಿಂಗ್ ಅನ್ನು ಹೊಸ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ದಿರುವಲ್ಲಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮದ ಪಾಲು ಬಹಳ ದೊಡ್ಡದು.

ಪಾಂಡ್ಸ್ ಪೌಡರೇ ಎಲ್ಲಾ

ಅಮ್ಮನ ಸಂಬಂಧಿಕರು ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಕರ್ಗಿ, ಕರಿಚಿಳ್ಳಿ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು, ಈಗಲೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹಾಗೆ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಬೇಸರವಿಲ್ಲ. ನಾನು ಐದಾರು ವರ್ಷದವಳಿದ್ದಾಗ ಯಾವುದೋ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅಮ್ಮ ಬಯ್ಯುವಾಗ ನನ್ನನ್ನು ಕರ್ಗಿ ಎಂದಿದ್ದಕ್ಕೆ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಗಂಡ ಏನು ಬೆಳ್ಳಗಿದ್ದಾನಾ ಎಂದು ಮರುಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡಿದ್ದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಅಮ್ಮ ಆಗಾಗ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅಮ್ಮ ಯಾವತ್ತೂ ನನ್ನನ್ನು ಬೆಳ್ಳಗಾಗಲು ಕ್ರೀಮ್ ಅಥವಾ ಪೌಡರ್ ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಬೇರೆಯವರ ಹಾಗೆ ನೀನೂ ಕ್ರೀಮ್, ಪೌಡರ್ ಹಚ್ಚಿದ್ದಿದ್ದರೆ ನಾನೂ ಅವನ್ನೆಲ್ಲಾ ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ ಎಂದು ತಮಾಷೆ ಮಾಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ, ‘ನಿಮ್ಮಪ್ಪನಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಸಂಬಳದಲ್ಲಿ ಅವೆಲ್ಲಾ ಶೋಕಿ ಮಾಡೋಕೆ ಆಗ್ತಾ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ. ನೀವು ಹುಟ್ಟಿದ ಮೇಲೆ ನಾನು ಮುಖಕ್ಕೆ ಪೌಡರ್ ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳೋದನ್ನೂ ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಟ್ಟೆ. ಈಗ ವಯಸ್ಸಾಯ್ತು ಅದ್ರ ಅವಶ್ಯಕತೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಹಣೆಗೆ ಶೃಂಗಾರ್ ಕುಂಕುಮ, ಹೊರಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಮುಖಕ್ಕೆ ಪಾಂಡ್ಸ್ ಪೌಡರ್ ಬಿಟ್ರೆ ನಿಮ್ಮಪ್ಪ ಬೇರೇನೂ ಕೊಡಿಸ್ತಿರ್ಲಿಲ್ಲ. ನೀವು ಮಕ್ಕಳಿದ್ದಾಗಲೂ ನಿಮಗೆ ಪಾಂಡ್ಸ್ ಪೌಡರೇ ಗತಿಯಾಗಿತ್ತು ನೋಡು, ಅವೇನೋ ಜಾನ್ಸನ್ ಮಕ್ಕಳ ಕ್ರೀಮು, ಪೌಡರ್, ಸೋಪು ಎಲ್ಲಾ ನಿಮ್ಮ ಮೈಕೈ ಕಾಣಲೇ ಇಲ್ಲ’ ಎಂದು ಬೇಸರದಿಂದಲೇ ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಮದುವೆಗಳಲ್ಲಿ ವಧುವಿಗೆ ಮಾಡುವ ಮೇಕಪ್ ಕಂಡು ಅಮ್ಮ ಸದಾ ಸೋಜಿಗ ಪಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ‘ಒಂದೆರಡು ಗಂಟೆಗಾಗಿ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತವೆ ಈ ಹೆಣ್ಮಕ್ಳು ನೋಡು. ನಮ್ಮ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣು, ಗಂಡು ಮದುವೆಗೆ ಮುನ್ನ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಎಲ್ಲೇ ನೋಡಿರ್ತಿದ್ರು? ಮದುವೆ ದಿನ ಅಷ್ಟೇ ಧಾರೆಗೆ ಅಂತ ಹಸೆಮಣೆ ಮೇಲೆ ಕೂರಿಸಿದಾಗ ಒಬ್ಬರ ಮುಖವನ್ನೊಬ್ಬರು ನೋಡ್ತಿದ್ರು. ಧಾರೆಗೆ ಹೆಣ್ಮಕ್ಳು ಹೀಗಿನ ಹಾಗೆ ಮೇಕಪ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದು ತಾಳಿ ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡ್ರು ಅಂದ್ಕೊ. ಮದುವೆ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಹುಡುಗನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಮುಖ ಕೈಕಾಲು ತೊಳೆದುಕೊಂಡು ದೇವ್ರಿಗೆ ದೀಪ ಹಚ್ಚೋಕೆ ಹೋದ್ರೆ, ಗಂಡು ಮತ್ತವನ ಮನೆಯವ್ರು ಹುಡುಗಿ ಬದಲಾಗಿ ಹೋಗಿದೆ ಅಂತ ರಂಪ ರಾಮಾಯಣ ಮಾಡಿಬಿಡೋವ್ರಲ್ಲೇ’ ಎಂದು ಅಮ್ಮ ನಗಾಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಮದುವೆ ಮೇಕಪ್ ಎಂದು ಫೇಸ್ಬುಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಬರುವ ವಿಡಿಯೋಗಳನ್ನು ಕಂಡಾಗಲೆಲ್ಲಾ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ.

ಕಪ್ಪು ಸೀರೆ ಯಾವ ನಟಿಗೂ ಕಡಿಮೆಯಿಲ್ಲದ ಹಾಗೆ ತೆಳ್ಳಗೆ, ಬೆಳ್ಳಗಿದ್ದ ಅಮ್ಮ ಸಾಯುವವರೆಗೂ ಕುಂಕುಮ ಬಿಟ್ಟು ಮುಖಕ್ಕೆ ಬೇರೇನೂ ಸೋಕಿಸಿದ್ದು ನಾನು ಕಂಡೇ ಇಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ಹಾಗಾಗೇ ನಾನು ಹುಟ್ಟಿನಿಂದಲೇ ಕಪ್ಪಗಿದ್ದರೂ ಕಪ್ಪು ಎನ್ನುವ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ಹೆದರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕಪ್ಪು, ನೀಲಿ, ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣದ ಬಟ್ಟೆಗಳು ಎಷ್ಟು ಇಷ್ಟವಿದ್ದರೂ ಅಮ್ಮ ತೆಗೆದು ಕೊಡಲು ಒಪ್ಪದೇ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ಮುನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕಾಲೇಜು ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ನಾನು ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಬಟ್ಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪು ಮತ್ತು ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣದ ಬಟ್ಟೆಗಳೇ ಹೆಚ್ಚಾದಾಗ ಬಾಲ್ಯದ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೇ ಪೂರೈಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಅನುಭವವಾಗಿತ್ತು.

ನನ್ನ ಮದುವೆಯ ರಿಸೆಪ್ಷನ್ನಿಗೆಂದು ಮೈಸೂರ್ ಸಿಲ್ಕ್ ಕಾರ್ಖಾನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ರೇಷ್ಮೆ ಸೀರೆಗೆ ಆರ್ಡರ್ ಕೊಟ್ಟಾಗ ಹೌಹಾರಿದ್ದು ಅಮ್ಮ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅಲ್ಲಿ ಆರ್ಡರ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಮಹಿಳೆಯೂ ಸೇರಿದ್ದರು. ‘ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಎರಡು ದಿನ ಯೋಚಿಸಿ, ಮೇಡಂ. ಇಷ್ಟೊಂದು ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟು ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ರೇಷ್ಮೆ ಸೀರೆ ತಗೋತೀರಾ?’

‘ಲೇ, ಚೇತಿ. ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ನೀನು ಕೇಳಿದ ಬಣ್ಣಗಳ ಬಟ್ಟೆ ತೆಗೆದುಕೊಡ್ತಿರ್ಲಿಲ್ಲ ಅಂತ ಈಗ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಸೇಡು ತೀರಿಸ್ಕೊತಿದ್ಯಾ? ಅದ್ಕೇ ಕಪ್ಪು ಸೀರೆ ತಗೋತಿದ್ಯಾ ತಾನೇ?’ ಅಮ್ಮ ನೋವಿನಿಂದಲೇ ಕೇಳಿದ್ದಳು.

ನನ್ನ ಎರಡು ತಿಂಗಳ ಸಂಬಳವನ್ನು ಒಂದು ಸೀರೆಯ ಮೇಲೆ, ಅದರಲ್ಲೂ ಕಪ್ಪು ಸೀರೆಯ, ಮೇಲೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದುದ್ದರ ಮೇಲೆ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಬೇಸರವಿತ್ತು. ಆದರೆ ಒಂದು ತಿಂಗಳಾದ ಮೇಲೆ ಕೈಗೆ ಬಂದ ಆ ಸುಂದರ ಸೀರೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಅಮ್ಮ ಬಹಳ ಖುಷಿಪಟ್ಟಿದ್ದಳು. ‘ಇದನ್ನು ಉಟ್ಟುಕೊಂಡರೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಕಪ್ಪಗೆ ಕಾಣಿಸ್ತೀಯ ಅಂದ್ಕೊಂಡಿದ್ದೆ ಕಣೆ, ನಿನಗೆ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಒಪ್ಪುತ್ತೆ’ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಅಮ್ಮ ಸೀರೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ಬಾಚಿ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಈಗಲೂ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದ ಹಾಗಿದೆ.

ಕಪ್ಪು ಹುಡುಗಿಗೆ ಕಪ್ಪು ಮಗ

ಕಪ್ಪುಬಣ್ಣದ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದ ನಾನು ಅದರ ತೀವ್ರತೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದು ನನ್ನ ಮದುವೆಯ ದಿನ. ಧಾರೆಗೆ ಸಜ್ಜಾಗುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡು ನನ್ನ ಗಂಡನ ದೊಡ್ಡಮ್ಮನ ಮಕ್ಕಳು ಹುಡುಗಿ ಕಪ್ಪು, ದಪ್ಪ ಎಂದು ಹಂಗಿಸಿದಾಗ ಅವರಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಲು ಬಾಯಿ ತೆಗೆದ ನನ್ನನ್ನು ಪತಿಯ ಗೆಳೆಯ ಬೇಡ, ಸುಮ್ಮನಿರು ಎಂದು ತಡೆದಿದ್ದ. ಮದುವೆಯಾದ ಮೇಲೆ ಹಿರಿಯ ಸೊಸೆಗಿಂತಲೂ ಮಧ್ಯದ ಸೊಸೆ ಕಪ್ಪು ಎಂದು ಸದಾ ನನ್ನನ್ನು ಸಂಬಂಧಿಕರ ಮುಂದೆಯೇ ಗೊಣಗಾಡುವ ಅತ್ತೆಗೆ ತನ್ನ ಮಧ್ಯದ ಮಗ, ನನ್ನ ಗಂಡ ನನಗಿಂತಲೂ ಕಪ್ಪು ಎನ್ನುವುದು ಕಾಣಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮಗ ಹುಟ್ಟಿದಾಗ ತನ್ನ ಹಿರಿಯ ಮೊಮ್ಮಗನ ಹಾಗೆ ಬೆಳ್ಳಗಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅತ್ತೆ ವರಾತ ತೆಗೆದಾಗ, ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಕಪ್ಪು, ಮಗ ಹೇಗೆ ಬೆಳ್ಳಗೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ನಕ್ಕಿದ್ದೆ.

ಅದು ಆ ರೀತಿಯಾದರೆ, ನನ್ನ ತಮ್ಮನ ಹೆಂಡತಿಯ ಸಂಬಂಧಿಯೊಬ್ಬಳ ಕೊಂಕು ಇನ್ನೂ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿತ್ತು. ‘ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿ ಇಬ್ಬರೂ ಕಪ್ಪಗಿದ್ದಾರೆ, ಮಗು ಕಪ್ಪಗೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತೆ ಅಂದೊಂಡಿದ್ವಿ ಹೇಗೆ ಬೆಳ್ಳಗೆ ಹುಟ್ತು?’

‘ನಾನು ಹೆತ್ತಾಗ ಮಗು ಕಪ್ಪಗೇ ಇತ್ತು, ನಿಮ್ಮಂಥ ಜನ ಕೇಳಲಿ ಅಂತ ದಿನಾ ಸೀಮೆಸುಣ್ಣದ ನೀರಲ್ಲಿ ಅದ್ದಿ ತೆಗಿತೀನಿ, ಅದ್ಕೆ ಬೆಳ್ಳಗೆ ಕಾಣ್ತಿದೆ!’

ನನ್ನ ಉತ್ತರದಿಂದ ಆಕೆಗೆ ಸಮಾಧಾನವಾಯಿತೋ ಇಲ್ಲವೋ ಬೇರೆ ವಿಷಯ, ಆದರೆ ಆನಂತರ ಮತ್ತೆಂದೂ ಆಕೆ ನನ್ನ ಅಥವಾ ನನ್ನ ಮಗನ ಬಣ್ಣದ ಬಗ್ಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಲು ಬಂದಿಲ್ಲ. ಹಿಂದೆ ಆಡಿಕೊಂಡು ನಗುತ್ತಾರೆ, ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಬಣ್ಣದ ಜೊತೆಗೆ ನನ್ನ ತೂಕದ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಜನರಿಂದ ಪುಕ್ಕಟೆ ಸಲಹೆಗಳು ಸಿಗಲಾರಂಭಿಸಿವೆ. ‘ಮುಂಚೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಸಣ್ಣಗಿದ್ದಿರಿ, ಈಗ ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ದಪ್ಪಗಾಗಿದ್ದೀರಿ? ಆ ಡಯಟ್ ಮಾಡಿದರೆ ಸಣ್ಣಗಾಗುತ್ತೀರಿ, ಈ ತರಕಾರಿ ಬಳಸಿದರೆ ಸಣ್ಣಗಾಗುತ್ತೀರಿ’ ಎನ್ನುವ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡೂ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡಿಲ್ಲವೆನ್ನುವ ಹಾಗೆ ಇದ್ದು ಬಿಡುವುದನ್ನು ಮಗ ಹುಟ್ಟಿದ ಮೇಲೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಲಿತಿದ್ದೇನೆ.

ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ ‘ಎಲ್ಲರೂ ವಿಭಿನ್ನರು’ ಎಂಬ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಂಡೇ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ, ಜೀವನದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೂ ನಾವು ಇದನ್ನು ಸಾಕಷ್ಟು ಸಲ ಅನ್ವಯಿಸಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ ಸಹ. ನಮ್ಮ ಗೆಳೆಯರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಸದಾ ಹಸನ್ಮುಖಿಗಳಾಗಿರುವವರು ಇದ್ದಾರೆ, ಕೆಲವರು ಗಂಭೀರವಾಗಿರುವವರು ಇದ್ದಾರೆ, ಕೆಲವರು ಜನರೊಡನೆ ಹೆಚ್ಚು ಬೆರೆಯುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ಮೌನವಾಗಿ, ಒಂಟಿಯಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಾವು ಅಷ್ಟು ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ, ಅದು ಅವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಒಂದು ಭಾಗವೆಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಇದೇ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ತೂಕ, ಬಣ್ಣ ಮತ್ತು ನೋಟಕ್ಕೆ ಏಕೆ ಅನ್ವಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ? ವಿವಿಧ ಬಣ್ಣದ, ತೂಕದ, ನೋಟದ ಗೆಳೆಯರನ್ನು ಯಾಕೆ ನಾವು ಅವರಿರುವ ಹಾಗೆಯೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ? ಈ ಕ್ರೀಮು ಹಚ್ಚಿದರೆ ಬೆಳ್ಳಗಾಗುತ್ತೇವೆ, ಆ ಡಯಟ್ ಮಾಡಿದರೆ ತೆಳ್ಳಗಾಗುತ್ತೇವೆ ಎನ್ನುವ ಪುಕ್ಕಟೆ ಸಲಹೆಗಳನ್ನು ಯಾಕೆ ನೀಡುತ್ತೇವೆ?

ಯಾರಿಗೆ ಬೇಕು ನಿನ್ನ ಕೌಶಲ

ಕತಾರಿಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಅದು ನನ್ನ ಎರಡನೆಯ ಸಂದರ್ಶನ. ಮಾಸಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯ ಸಹಸಂಪಾದಕಿಯ ಹುದ್ದೆಗೆ ಅರ್ಜಿ ಹಾಕಿ ಸಂಪಾದಕಿಯ ಕ್ಯಾಬಿನ್ ಮುಂದೆ ಸಂದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಕಾದು ಕೂತಿದ್ದೆ. ಮೊದಲ ಕೆಲಸದ ಸಂದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ನಾನು ಉತ್ತರ ಭಾರತದವಳಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಕಡಿಮೆ ಸಂಬಳ ತಿಳಿಸಿದ ಘಟನೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ಇಲ್ಲಿ ಹಾಗಾಗಲಾರದು ಎನ್ನುವ ಭರವಸೆ. ಕಾರಣ, ಸಂಪಾದಕಿ ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ದೇಶದಾಕೆ. ಕಳೆದ ಮೂರು ತಿಂಗಳಿನಲ್ಲಿ ಕಂಡಿದ್ದ ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ಗೆಳೆಯರು ಲಿಂಗ, ದೇಶ, ಬಣ್ಣ, ಧರ್ಮ ಎಂದು ಯಾವ ತಾರತಮ್ಯವನ್ನೂ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಗ್ಯಾರಂಟಿ ಎನ್ನುವ ನಂಬಿಕೆಯಿತ್ತು.

ಸಂದರ್ಶನ ಮುಗಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಸಂಬಳವನ್ನು ನಿಗದಿ ಪಡಿಸಿದ ಸಂಪಾದಕಿ, ನನ್ನ ದೇಹದ ಮೇಲೆಲ್ಲಾ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸುತ್ತಾ, ಮೊದಲ ತಿಂಗಳ ಸಂಬಳದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಾವಿರ ಹೆಚ್ಚೇ ತರುವುದಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದರು. ನಾನು ಕಾರಣ ಕೇಳುವ ಮುನ್ನವೇ, ‘ನೀನು ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದೀಯೆ, ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಅಂದವನ್ನು ನೀನು ಸರಿಯಾಗಿ ತೋರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಸ್ಟೈಲಿಸ್ಟ್ ಬಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿಕೊಡುತ್ತೇನೆ, ಅಲ್ಲಿ ಆಕೆ ನಿನ್ನನ್ನ ಗ್ರೂಮ್ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ. ನಾಲ್ಕು ಜೊತೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಟ್ರೆಂಡಿಯಾಗಿರುವ ಸೂಟ್ ಗಳನ್ನೂ ತೆಗೆದುಕೊ. ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಪಾರ್ಲರ್ ಗೆ ಹೋಗಿ ಫೇಷಿಯಲ್ ಮಾಡಿಸಿಕೊ, ವಾರಕೊಮ್ಮೆ ಐಬ್ರೋಸ್… ಕ್ಲೈಂಟ್ಸ್ ಇಂಟರ್ವ್ಯೂ ಮಾಡಲು ಹೋದಾಗ ಅವರು ಇಂಪ್ರೆಸ್ ಆಗಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಮಾಗಝೀನ್ ಗೆ ಕ್ಲೈಂಟ್ಸ್ ಕಡೆಯಿಂದ ಆ್ಯಡ್ಸ್ ಕೂಡ ತರಬೇಕಾಗುತ್ತೆ.’

ಸಂಪಾದಕಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಎದ್ದು ಹೊರಟುಬಿಡಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡರೂ, ಆಕೆಯ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಅವಮಾನ ಮಾಡಬಾರದೆಂದುಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂತುಬಿಟ್ಟೆ. ಆಕೆ ಮಾತು ಮುಗಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಟೇಬಲ್ ಮೇಲಿರಿಸಿದ್ದ ಗ್ಲಾಸಿನ ನೀರನ್ನು ಗಂಟಲಿಗೆ ಸುರಿದುಕೊಂಡು ಜಾಗ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿದೆ. ನಾನು ಸಂದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಹಾಜರಾಗಿದ್ದು ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲೋ ಅಥವಾ ಮಾಡೆಲಿಂಗ್ ಅಥವಾ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ನಟಿಸಲೊ ಎನ್ನುವ ಅನುಮಾನ ಶುರುವಾಗಿ ತಲೆ ಕೆಟ್ಟು ಹೋಯಿತು. ಮೂರು ತಿಂಗಳಿನಲ್ಲಾದ ಎರಡು ಕೆಟ್ಟ ಸಂದರ್ಶನದ ಅನುಭವಗಳು ನನ್ನನ್ನೇ ನಾನು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟವು. ಮುಖಕ್ಕೆ ಕ್ರೀಮ್ ಇರಲಿ, ಪೌಡರ್ ಅನ್ನೇ ಹಚ್ಚದ ನಾನು ಇನ್ನು ಪಾರ್ಲರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಐಬ್ರೋಸ್, ಫೇಷಿಯಲ್ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕೆ? ಪತ್ರಿಕೆಗಳಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆಯ ಕೌಶಲವೋ ಅಥವಾ ಮುಖದ ಅಂದ ಚೆಂದವೋ ಎಂದು ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತಷ್ಟು ರೊಚ್ಚಿಗೆದ್ದಿತು.

ಎರಡು ದಿನ ಬಿಟ್ಟು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಯಾವಾಗ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುವೆ ಎಂದು ಕರೆ ಮಾಡಿದ ಸಂಪಾದಕಿಗೆ ಬೇರೆಡೆ ನೌಕರಿ ಸಿಕ್ಕಿತೆಂದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟೆ.

ಸೌಂದರ್ಯ ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ

ಮನೆಕೆಲಸದವರೂ, ಮಕ್ಕಳ ದಾದಿಯರೂ ಐಬ್ರೋಸ್ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು, ತುಟಿಗೆ ಲಿಪ್ ಸ್ಟಿಕ್ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಪಾರ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ, ಮಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಪ್ರ್ಯಾಂ, ಸ್ಟ್ರಾಲರ್ ಗಳಲ್ಲಿ ತಳ್ಳುತ್ತಾ ಓಡಾಡುವುದನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಮೇಕಪ್ಪು, ಬ್ಯೂಟಿ ಪಾರ್ಲರ್ಗಳ ಸಹವಾಸವಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ನೌಕರಿ ಸಿಗುವುದೇ ಇಲ್ಲವೆಂದು ಮತ್ತೆಲ್ಲೂ ಅರ್ಜಿ ಹಾಕದೆ ಸುಮ್ಮನಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ.

ಕೆಲವು ವಾರಗಳ ಬಳಿಕ ಟಿವಿ ಚಾನೆಲ್ ನ ಹಿರಿಯ ಸಂಪಾದಕರೊಬ್ಬರು ಟೆಲಿಫೋನ್ ಸಂದರ್ಶನಕ್ಕೆಂದು ಕರೆ ಮಾಡಿದಾಗ ಅಳುಕುತ್ತಾ ಕೇಳಿದೆ, ‘ನಿಮ್ಮ ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೀಗೇ ಮೇಕಪ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬರಬೇಕು ಅಥವಾ ಹಾಗೇ ಡ್ರೆಸ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬರಬೇಕು ಎನ್ನುವ ನಿಯಮಗಳೇನಾದರೂ ಇವೆಯೇ?’ ನನ್ನದೇ ವಾರಗೆಯ ಅಮೆರಿಕನ್ ಸಂಪಾದಕ, ‘ನೀನು ಹೇಗಿದ್ದೀಯೋ, ಹೇಗೆ ಕಾಣುತ್ತೀಯೋ ನಮಗೆ ಅದು ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ಬರವಣಿಗೆ, ನಿನ್ನ ಎಡಿಟಿಂಗ್ ಅಷ್ಟೇ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು. ನೀನು ನೈಟ್ ಡ್ರೆಸ್ ಧರಿಸಿ, ಮೇಲೊಂದು ಬುರ್ಖಾ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಬಂದು ನಿನ್ನ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಹೋದರೂ ನಾನು ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಐ ಯಾಮ್ ನಾಟ್ ಬಾದರ್ಡ್ ಅಬೌಟ್ ಯುವರ್ ಬ್ಯೂಟಿ, ಜಸ್ಟ್ ಗಿವ್ ಅಸ್ ಯುವರ್ ಬ್ರೈನ್ಸ್’ ಎಂದಾಗ ಹಿರಿಹಿರಿ ಹಿಗ್ಗಿದೆ.

ಎರಡು ವರ್ಷ ಆ ಚಾನೆಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ನಾನಾಗಿದ್ದುಕೊಂಡು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದೆ. ಸುತ್ತಲೂ ಇದ್ದ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳು ಪಾರ್ಲರ್, ಮೇಕಪ್ ಎಂದು ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ಸ್ಟೋರಿಗಳನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಾ, ಎಡಿಟ್ ಮಾಡುತ್ತಾ ಕೂರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಚಾನೆಲ್ಲಿನ ಕಿರಿಯ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳು ಆಗಾಗ ನನ್ನ ಮೇಕಪ್ರಹಿತ ಮುಖದ ಬಗ್ಗೆ, ನನ್ನ ಸರಳ ಕಾಟನ್ ಉಡುಪುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ರೇಗಿಸಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ, ‘ಐ ಯಾಮ್ ಏಜಿಂಗ್ ಗ್ರೇಸ್ ಫುಲಿ| ಎಂದು ನಕ್ಕು ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ.

‘ನಿನ್ನಿಂದ ಪಾರ್ಲರ್ ಗಳಿಗೆ, ಬ್ಯೂಟಿ ಪ್ರಾಡಕ್ಟ್ಸ್ ಕಂಪನಿಗಳಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ನಷ್ಟ. ಪ್ರತಿ ತಿಂಗಳೂ ಮೇಕಪ್ ಸಾಮಾನುಗಳಿಗೆ, ಪಾರ್ಲರ್ ಗಳಿಗೆಂದೇ ಸಂಬಳದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪಾಲು ನಾವು ತೆಗೆದಿರಿಸುತ್ತೇವೆ, ನೀನು ಹೇಗೆ ಈ ಮೇಕಪ್ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಬಚಾವಾದೆ ಅನ್ನೋದೇ ಯಕ್ಷ ಪ್ರಶ್ನೆ’ ಎಂದು ಚುಡಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ಮುಗುಳ್ನಗೆಯೊಂದೇ ನನ್ನ ಉತ್ತರವಾಗಿತ್ತು. ಅವರು ಮತ್ತಷ್ಟು ಪೀಡಿಸಿದಾಗ, ‘ಮೇಕಪ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೊಂದು ಕಲೆ, ಅದು ನನಗೆ ಸಿದ್ಧಿಸಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ಮಾತನ್ನು ಬೇರೆಡೆಗೆ ಹೊರಳಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸೋಣವೆ?

ಬೇರೆಯವರ ಬಾಡಿ ಶೇಮಿಂಗ್ ಇರಲಿ, ಅದನ್ನು ನಮಗೆ ನಾವೇ ಹೆಚ್ಚು ಉಗ್ರವಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಮುಂದಿನ ತಿಂಗಳು ಬರುವ ಪಾರ್ಟಿಗೆ ಡಯಟ್, ಸಂಬಂಧಿಕರ ಮದುವೆಗೆ ಹೋಗಲು ತಿಂಗಳಿದೆ ಎನ್ನುವಾಗಲೇ ಚರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿ ಮಾಡುವ ಕ್ರೀಮುಗಳನ್ನು ಮುಖಕ್ಕೆ ಮೂರು ಸಲ ಮೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವ ಪರಿಪಾಠ, ಮಗು ಹೆತ್ತ ಮೇಲೆ ‘ಗೆಟ್ ಬ್ಯಾಕ್ ಆನ್ ಟ್ರ್ಯಾಕ್’ ಸಂಕಲ್ಪ, ಎಂದುಕೊಂಡು ನಮ್ಮ ದೇಹದ ವಿವಿಧ ಭಾಗಗಳನ್ನು ಟೀಕಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿರಲು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ. ಇದು ಬಹಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದರೂ, ನಮಗೆ ನಾವೇ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಾನಿ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಮನಗಾಣದಷ್ಟು ಬಾಡಿ ಶೇಮಿಂಗ್ ನ ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಹೋಗಿರುತ್ತೇವೆ.

ಮೊದಲು ನಾವು ನಮ್ಮನ್ನು, ನಮ್ಮ ದೇಹವನ್ನು ನೋಡುವ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಾರದೇಕೆ? ನಮ್ಮ ಗೆಳೆಯರ ವಿವಿಧ ಗುಣಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ ಹಾಗೆ ಅವರ ಬಣ್ಣ, ಗಾತ್ರವನ್ನೂ ಅದು ಅವರ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯವೆಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬಾರದೇಕೆ? ಇದನ್ನು ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳು ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಬಹುಶಃ ನಾವು ಅವರಿಂದ ಒಂದಷ್ಟು ಪಾಠಗಳನ್ನು ಕಲಿಯಬಾರದೇಕೆ?

ನಿಮ್ಮ ಮಗಳು ಬೇರೊಂದು ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ತೋರಿಸಿ ‘ಅಮ್ಮ, ಆ ಆಂಟಿಯ ಗುಂಗರು ಕೂದಲು ನೋಡು’ ಎಂದು ಉದ್ಗರಿಸಿದರೆ, ‘ಶ್, ಸುಮ್ಮನಿರು’ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಆಕೆಯ ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿಸುವುದರ ಬದಲು, ‘ಹೌದಲ್ಲ, ತಲೆ ಬಾಚಲು ಬಹಳ ಸಮಯ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ’ ಎಂದರೆ ಮಗಳ ಕುತೂಹಲಕ್ಕೆ ಚರ್ಚಿಸಬಹುದಾದ, ಅವಲೋಕನ ಮಾಡಬಹುದಾದ ಉತ್ತರ ಸಿಗುತ್ತದೆ.

ನಿಮ್ಮ ಮಗ ಬೇರೊಬ್ಬ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ತೋರಿಸಿ, ‘ಅಪ್ಪ, ನೋಡು ಆ ಆಂಟಿ ಎಷ್ಟು ದಪ್ಪಗಿದ್ದಾರೆ!’ ಎಂದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರು, ‘ಸುಮ್ಮನಿರು, ಹಾಗೆಲ್ಲ ಹೇಳಬಾರದು’ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿಸುತ್ತೇವೆ. ದಪ್ಪಗಿರುವುದು ಅವಮಾನ ಎನ್ನುವುದು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿರುವುದರಿಂದ ಅದು ನಾಚಿಕೆಗೇಡು ಎನ್ನುವಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ದಪ್ಪಗಿರುವುದು ಅವಮಾನವಲ್ಲವೆಂದುಕೊಂಡು, ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಗಾತ್ರವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಆ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿ ನೋಡಿ. ‘ಹೌದಲ್ಲ, ಆಂಟಿ ದಪ್ಪಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ತುಂಬಾ ಬಲಶಾಲಿ, ನೋಡು ಎಷ್ಟು ಭಾರವಾದ ಬ್ಯಾಗನ್ನು ಸಲೀಸಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ!’ ಎಂದರೆ, ಕೂದಲಿನ ಹಾಗೆ ದೇಹದ ಗಾತ್ರವೂ ಜನರಲ್ಲಿರುವ ವೈವಿಧ್ಯತೆಗಳಲ್ಲೊಂದು ಎನ್ನುವುದು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ.

ನಿಮ್ಮ ಮಗ ಅಥವಾ ಮಗಳ ಬೇರೆಯವರನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಅವರು ಕಪ್ಪಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂದರೆ, ‘ಹೌದು, ಎಷ್ಟು ಲಕ್ಷಣವಾಗಿದ್ದಾರೆ ನೋಡು. ಬ್ಲ್ಯಾಕ್ ಈಸ್ ಬ್ಯೂಟಿಫುಲ್’ ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಉದಾಹರಣೆ ನೀಡಿ. ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಭೇಟಿ ಮಾಡಿದಾಗ, ಅಥವಾ ಯಾರಾದರೂ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಅಭಿನಂದಿಸುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ‘ವಾವ್, ಸಣ್ಣಗಾಗಿದ್ದೀರ, ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೀರಿ’ ಎನ್ನುವ ಮಾತನ್ನು ಸಂಭಾಷಣೆಯಲ್ಲಿ ತರದೇ ಅವರನ್ನು ಇರುವ ಹಾಗೆಯೇ, ಒಮ್ಮೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಕೊಟ್ಟು ನೋಡಿ.

ಬಾಡಿ ಶೇಮಿಂಗ್ ಮಾಡಿ ದಪ್ಪಗಿರುವವರು ತೂಕ ಇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ, ಇದರಿಂದ ಅವರ ಆರೋಗ್ಯ ಮತ್ತು ಜೀವನದ ಗುಣಮಟ್ಟವನ್ನು ಸುಧಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿರುವ ಜನರಿಗೇನೂ ಕಡಿಮೆಯಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವರ ಈ ಅಭಿಪ್ರಾಯದಲ್ಲೇ ಪ್ರಮುಖ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿವೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಅವರು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವುದಿಲ್ಲ. ತೂಕ ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯದ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧ ಜನಪ್ರಿಯ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ತೋರಿಸುವ ಹಾಗೇನೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಸಂಶೋಧನೆಗಳ ಪ್ರಕಾರ ತೂಕ ಹೆಚ್ಚಾಗುವುದರೊಂದಿಗೆ ಆರೋಗ್ಯ ಹದಗೆಡುವುದಿಲ್ಲ, ಅದು ಹದಗೆಡುವುದು ದೇಹದಲ್ಲಿ ವಿಪರೀತ ಬೊಜ್ಜು ಬಂದಾಗ. ಬಾಡಿ ಶೇಮಿಂಗ್ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಕೀಳರಿಮೆ, ಮಾನಸಿಕ ಖಿನ್ನತೆ, ನಿರುತ್ಸಾಹ, ಮುಜುಗರಗಳನ್ನೇ ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತವೆ. ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ತೂಕವನ್ನು ಇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ, ಬಣ್ಣ ತಿಳಿಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಆತನ ಅಥವಾ ಆಕೆಯ ಜೀವನ ಸುಧಾರಿಸುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ದೊಡ್ಡ ದೋಷವಡಗಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಸಿರುವ ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಸೌಂದರ್ಯದ ಹುಸಿ ಸ್ಟೀರಿಯೊಟೈಪ್‌ಗಳು.

ನೋಟ-ಆಧಾರಿತ ಪದಗಳಾದ ದಪ್ಪ, ಸಣಕಲು, ಕಪ್ಪು, ಬಿಳಿ, ಸುಂದರ, ಕುರೂಪಿ ಪದಗಳನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಸಾಮರ್ಥ್ಯ-ಆಧಾರಿತ ಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನವರನ್ನು ಅವರು ಇರುವ ಹಾಗೆಯೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಒಂದು ಮೌಲ್ಯಯುತ ಪೀಳಿಗೆಯನ್ನು ನಾವು ತಯಾರು ಮಾಡಬಹುದು. ನಮ್ಮ ಹಾಗೂ ಬೇರೆಯವರ ನೋಟವನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಲು ಮತ್ತು ನಿರ್ಣಯಿಸಲು ನಾವು ಮೀಸಲಿರಿಸುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಸಮಯವನ್ನು ಅವರ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸಲು ಬಳಸಿದರೆ ಬಾಡಿ ಶೇಮಿಂಗ್ ತೊಡೆದುಹಾಕುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಅಳಿಲು ಸೇವೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

*

ಪರಿಚಯ: ಮಂಡ್ಯ ಜಿಲ್ಲೆ ಮದ್ದೂರು ಮೂಲದ ಚೈತ್ರಾ ಅರ್ಜುನಪುರಿ ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ದೋಹಾ-ಕತಾರ್ ನಿವಾಸಿ. ವಿಜಯ್ ಟೈಮ್ಸ್, ಟೈಮ್ಸ್ ಆಫ್ ಇಂಡಿಯಾ, ಡೆಕ್ಕನ್ ಕ್ರಾನಿಕಲ್ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗಳು, ಮತ್ತು ಕತಾರಿನ ಅಲ್ ಜಜೀರಾ ಟಿವಿ ಚಾನೆಲ್ ನಲ್ಲಿ ಪತ್ರಕರ್ತೆಯಾಗಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ್ದು, ಈಗ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ, ಅದರಲ್ಲೂ ನೈಟ್ ಫೋಟೋಗ್ರಫಿಯ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಇವರು ತೆಗೆದ ಕೆಲವು ಚಿತ್ರಗಳು ನ್ಯಾಷನಲ್ ಜಿಯೋಗ್ರಾಫಿಕ್ ಮತ್ತಿತರ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತವಾಗಿವೆ. ಪುಸ್ತಕ ವಿಮರ್ಶೆ, ಕಥೆ, ಲೇಖನ ಮತ್ತು ಪ್ರವಾಸ ಕಥನ ಬರೆಯುವ ಹವ್ಯಾಸವಿದೆ. ‘ಚೈತ್ರಗಾನ’ ಕವನ ಸಂಕಲನ, ‘ಪುಸ್ತಕ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ’ ಮತ್ತು ‘ಓದುವ ವೈಭವ’ ವಿಮರ್ಶಾ ಸಂಕಲನಗಳು ಪ್ರಕಟಿತ ಪುಸ್ತಕಗಳು.

(Source: TV9 Kannada)

A dead body from the past kindles an enquiry into death and rebirth within a family in Varanasi

 An excerpt from ‘The City of Good Death’ by Priyanka Champaneri.

When the boatmen found the body in the river, they should have thought nothing of it. There was nothing unusual in steering past floating arms and blackened buttocks, in putting an oar into the river and having to reposition it when you found a soot-streaked foot barring your way.

Everyone knew the Doms were cheap folk with no respect for proper funeral rites, greedy for the few rupees they might save by snuffing a pyre before the fire had claimed an entire body, dumping the charred corpse into the river, and selling the half-burnt wood to another gullible family too grief-stricken to know the difference.

Author Priyanka Champaneri. | Laura Brennan.

The two boatmen had been out early, before the veil of morning fog lifted from the river. They shared a boat, one man at each end, and passed a bottle between them. They steered themselves to the middle of the river, to a spot shrouded in dense fog between the holy city of Kashi and the cursed far shore called Magadha.

Their spot was well chosen. Every man in Kashi knew three basic facts: dying in the holy city promised freedom from rebirth, bathing in the Ganges washed away the sins of a lifetime, and dying on Magadha guaranteed that you would come back as one of the lowest of the low, a donkey destined to bear burdens and insults until a merciful death started the cycle anew.

Here, the two boatmen hid their early morning libations from Kashi’s wandering tongues even as they kept a firm hand on the oars when the boat threatened to drift over to the cursed land. They sat and passed the bottle in silence, comfortable in a cocoon of mist, and they would have remained that way for some time if not for the interloper looming quietly in the distance.

An empty boat emerged from the fog and floated with unhurried purpose toward them. It thudded against the side of their craft and bobbed in a gentle rise and fall against the current, as if breathing, and the two men looked at it as they continued to pass the bottle, which they soon emptied. One boatman grabbed the side of the empty vessel and hoisted himself in while his friend held their own boat steady.

“This is Raman’s boat,” the first said as he rummaged through the scattered belongings. He held up a packet of mango beedis, which Raman was famously partial to, a pocket knife, a ball of jute twine, a glass bottle, some plastic envelopes of chewing tobacco.

“Anything in the bottle?” his friend asked. The bottle was as empty as their own, but the beedis were excellent consolation, and the two men shared the packet, musing over Raman’s negligence in allowing his boat to wander. 

The story currently making the rounds in Kashi through the mouths of beggars to the ears of merchants and housewives was that the young boatman spent his nights and early mornings in the dancing alleyways of Dal-Mandi to see his beloved Chandra.

Smoke curled from both men’s nostrils and melted into the grayness that clotted the air. Ghostly shades of sound reached them: hollow knocks on wood, a barking dog, a bell clanging. When the beedis shrank to stubs too small to fit between their fingers, the men flicked the ashy remains into the river and readied for their return to the holy city.

The first boatman pulled at the fickle anchor that lay over one side of Raman’s boat.

“Pull harder, Bhai,” his companion said, laughing when the anchor refused to rise out of the water. “And perhaps limit the pakora during chai this week, nah?”

The anchor dislodged from some obstruction deep below, and the rope crawled upward, though slowly and with considerable effort. As the wet rope coiled into the open boat, what emerged from the water was not the customary iron weight, but a fist. That hand was attached to an arm, and the rope knotted around that arm was tied in a neat double knot. While his companion sputtered, the first boatman kept a firm grip on the cold arm, steadied himself, and pulled the rest of the body up and into Raman’s boat.

The man’s life had flown long ago, and the body that remained was dark and swollen. His mustache, made thin with water, framed his parted lips, and the hairs of his wet eyelashes clung together, the long tips reaching toward his cheekbones like thick drips of kohl. A scar split one of his eyebrows in two, and a gold chain spooled around his neck. His bare feet had hardened soles and talon-like toes, and his thick black hair released a steady stream of water onto the boat deck, as did his soaked cotton pants and shirt.

“The liquor has taken your wits – put him back!” the companion hissed. “Before anyone sees, before his ghost sticks to you – where do you expect you’ll get the money to banish it?”

“Yes, but look, he is wearing clothes.”

“Nothing good enough to steal, if that is the thought dancing in your idiot skull. Dump him over.”

The first boatman wiped his brow and leaned back as he considered the body. “He still has his gold necklace.”

“Take it if you will. I will say nothing. But you’ll have to melt it down to rid its affiliation to the corpse, and that will cost just as much as the necklace itself; the goldsmiths are worse cheats than the Doms.”

“His skin isn’t burnt,” the first boatman continued, as if his companion had said nothing. “Did you see how the rope was tied to him?” He spoke the truth in a calm and unhurried manner. The body bore none of the talismans of cremation, of funeral rites. Every other charred and singed body in the river had endured an end that the two boatmen knew as well as the final scenes of a familiar story, but this body was like a tale with no ending at all.

“Bhaiya,” the first boatman said from his perch on Raman’s boat. “Think. How did this man die?”

“Rama knows. Dump him over, I say.”

“Where did he die?”

“Stop being foolish. He is dead.”

“On land? On water? And by whose hand?”

His companion refused to answer. A sigh bloomed from his lips in a white wisp that disappeared into the fog. The first boatman grabbed the oars, took his position position in Raman’s boat, and directed the bow toward Kashi.

“Don’t be blind to what is placed before you,” he said to his friend. He pumped his arms and glided back to the holy city.

Excerpted with permission from The City of Good Death, Priyanka Champaneri, Penguin Viking.

(Source: Scroll)

Why 2.3 crore schoolgirls stop answering the roll call every year

 #KeepGirlsInSchool will help empower 90 lakh young girls to stay in school so they can continue chasing their dreams

Think about school and the one thing that instantly comes to mind is answering the roll call. That your name is in a school attendance register makes you feel like you’re part of something larger. Roll call time may seem like a routine exercise that marks the beginning of a typical school day, but it is in fact a symbol of hope and optimism. Behind every ‘Present’ that you hear during the daily attendance is a student who is eager to learn new things and build a bright future. That explains why children are always so excited during roll call time.

12-year-old Akanksha (named changed on request) from Mumbai says, “I love attending school. I look forward to roll call time every day as it sets the tone for the rest of the day. Every attendance session is a reminder of the many wonders of education and knowledge.”

While this is Akanksha’s happy story, crores of other school-going girls across India are not as fortunate.

Every year, nearly 2.3 crore girls abruptly stop answering the roll call. Their education comes to a sudden halt.

Their dreams are cut short and they are unable to realise their full potential. That’s because, on an annual basis, 2.3 crore girls are compelled to leave school at the onset of puberty due to lack of period education and protection.

In India, periods are still a taboo topic. Studies show that as many as 71 percent adolescent girls know nothing about periods till they experience it themselves. They are unaware of good hygiene practices to manage periods. This severely impacts their confidence and self-esteem, forcing 2.3 crore girls to permanently stop attending school every single year.

Whisper is at the forefront of changing this grim story with its #KeepGirlsInSchool campaign.

Every year, 2.3 crore girls are compelled to leave school at the onset of puberty due to lack of period education and protection.(Photo: iStock)

#KeepGirlsInSchool

We just saw how lack of period education and protection makes it impossible for several young girls to complete their education. This is where #KeepGirlsInSchool makes all the difference.

The objective of the campaign is to ensure that periods don’t get in the way of young girls achieving their dreams.

Commenting on the importance of period education, Poonam Sharma, principal of Sharda Sarvhitkari Model Sr Secondary School, Chandigarh, says, “When young girls who don’t know anything about menstruation, get their first periods, they panic or start crying. To avoid this, it’s essential to impart period education. It’s important to tell them that periods are normal and not something to be ashamed or afraid of. More importantly, they should know that periods are certainly not something you should be missing school for.”

#KeepGirlsInSchool is now in its second edition. Whisper has partnered with UNESCO to integrate period education as a module in school curriculum. Before we tell you more, watch this video.

The film shows you how something as natural as periods are stopping young girls from completing their education, thus depriving them of a promising future.

It’s only when girls stay in school will they be able to forge ahead in life and realise their dreams. That’s exactly what Whisper and UNESCO are doing with #KeepGirlsInSchool.

By educating young girls about periods and providing them with menstrual hygiene products, they’re empowering them to fulfill their dreams.

Lauding Whisper on their campaign, Poonam says, “Whisper is doing a wonderful job and we are thankful to them. 

Whisper visits schools, screens documentaries and equips girls with education and products to manage their periods. Often, even mothers hesitate when it comes to talking to their daughters about periods. When Whisper conducts such workshops in schools, the children go home and tell their mothers about it. This, in turn, inspires mothers to have an open conversation about periods with their daughters.”

Poonam has first-hand witnessed the impact of Whisper’s initiatives in her own school. She says that after the brand conducted workshops in her school there was a noticeable change in the behaviour of her students. They felt confident enough to speak about their own period experiences. Talking about Whisper’s Mother Daughter Menstrual Hygiene Awareness Program, Poonam says that the initiative has been instrumental in empowering and equipping young girls in managing their periods.

Ushering change, one girl at a time

What Whisper is doing is impacting the lives of crores of young girls across India and the numbers speak for themselves. So far, 4 crore girls have learnt about periods and how to manage them, thanks to the brand’s Mother Daughter Menstrual Hygiene Awareness Program. Going ahead too, Whisper has pledged to provide period education and protection to another 2.5 crore girls.

#KeepGirlsInSchool will help empower 90 lakh young girls to stay in school so they can continue chasing their dreams. The campaign has already generated awareness among 5.5 crore people. That’s not all. Whisper’s joint initiative with UNESCO aimed at including period education as part of the academic curriculum has seen support from 10 lakh people across the country.

In a country such as India where a culture of silence surrounds the topic of periods, #KeepGirlsInSchool is ushering change, one young girl at a time. The campaign plays a key role in ensuring that no girl suddenly stops answering the roll call. Instead, she will continue to stay in school and go on to make her dreams a reality.

(Source: The Quint)

Sperm whales taught each other how to fend off whaling ships in the 19th century, scientists find

 A scientist from Nova Scotia and his team discovered that sperm whales shared information across the ocean on how to run away — and even fight back — against hunters

In the 18th and 19th centuries, industrial whale hunters in the North Pacific Ocean were having a field day hunting sperm whales. Riding rowboats and brandishing hand-thrown harpoons, the whalers would hunt large gatherings of whales for their oil. The business was booming.

But, according to old fishing logs, their hunts became less and less fruitful, until their yield was reduced by more than half in the span of two years.

Sperm whaling in the North Pacific from the ship Canton on the Japan Grounds in the North Pacific. Four whaling boats harpooned six whales. Three of those whales were killed (exhaling reddish blows) and the other three were lost when the harpoons pulled free or broke. One whaling boat, shown in the lower left, was destroyed. PHOTO BY INK AND WATERCOLOUR BY OLIVER

Now researchers say that the whales had actually learned how to avoid the whalers — and shared this information across the ocean.

Their paper published on March 17 in The Royal Society says that sperm whales shared tips among each other on how to prevent — and even fight back — against whalers in the 19th-century North Pacific, and reduced successful whale killings by 58 percent.

Hal Whitehead, one of the paper’s co-authors and a biology professor at Dalhousie University in Nova Scotia, has been studying whales — primarily sperm whales — and analyzing their behaviours and social systems for almost 40 years. His interest in this study began with the release of a trove of recently digitized documents; thousands of captains’ logs and fishing logs, providing extremely detailed accounts of whaling expeditions around the world.

Most historians focused on the history of the whalers themselves, but Whitehead said what piqued his interest was their descriptions of the whales’ behaviours. Sometime in the 19th century, whalers began complaining that they were catching significantly fewer whales.

Initially, Whitehead said, it was hard to find the culprit, as most of the first whaling expeditions didn’t keep detailed logs.

Sperm whales in the 19th century and beyond have shared information in a form of “culture”, researchers say.

“We don’t have good data sets to do this. The problem is, when we as humans start exploiting anything, we don’t tend to keep very good records of it,” Whitehead said. “This makes it hard to figure out the potential for animals reacting to this, because we don’t have good records.”

So his team, which included U.K. biologist Luke Rendell and data scientist Tim Smith, decided to pay close attention to American whaling expeditions in the North Pacific Ocean in the 19th century. Whitehead said, as one of the more recent areas that whalers began to hunt in, it was a region where the expedition logs were more complete, and at that time it was exclusively the domain of American whalers.

Before hunters encroached on their territory, the only predator sperm whales — who often weigh more than 40,000 kilos — had to fear were killer whales.

“These were the Texaco of this era, these guys killing sperm whales, getting the oil, selling the oil and making huge amounts of money,” Whitehead said.

According to the study, Smith compiled a dataset of 77,749 voyage days, which included 2,405 days where whalers spotted sperm whales.

When they discovered that there was a 58 percent drop in successful sperm whale hunts in an extremely small window of just over two years, Whitehead said he was “pretty well blown apart by that.”

“That was very remarkable,” he said. “I thought there might be a drop, but not that much and not that quickly. Usually, you expect it to increase as they figure out stuff and become more successful. That’s typically how our exploitation of wildlife goes. We become more efficient as we learn how to do it.”

Before hunters encroached on their territory, the only predator sperm whales — who often weigh more than 40,000 kilos — had to fear were killer whales. Typically, sperm whales defend themselves against killer whales by forming a large circle, with their young in the middle, and fight back with either their jaws or tails.

It works pretty well, Whitehead said, but has the opposite effect when confronted with humans.

“This is what they did to their previous enemy,” Whitehead said. “So they now have this new enemy, and this is almost the very worst thing you should do when faced with Captain Ahab. To form a tight group, slow-moving, just sitting there, it’s a wonderful target for someone throwing a harpoon.”

At first, whalers were extremely successful at catching and killing sperm whales. But there soon was a shift — instead of gathering in a circle when hunters arrived, the whales would quickly swim upwind, where the weak rowboats couldn’t follow. Some even attacked the fragile boats instead.

The sperm whales were communicating, the study finds, sharing their findings when new strategies helped fight off their attackers, and soon whales across the entire North Pacific were doing it.

Whitehead said the behaviours of the sperm whales in that area are indicative of their sharing of culture, which he defines as what information a creature passes on to those around them, and which potentially is passed on through generations.

“This pattern is more like agriculture, a new idea which develops and becomes really important,” Whitehead said. “I’m really interested in this diversity of culture in the whales, and this is a wonderful example of it.”

But despite the sudden shift in sperm whale safety in the 19th century, Whitehead said that more advanced whaling technologies — more powerful boats, explosive harpoon guns — eventually became too much for sperm whales to fight, though he said that they tried.

“Of course, none of it works,” he said. “The modern whalers are totally lethal. The whales cannot get away.”

Whitehead said he’s still seeing ways in which communities of sperm whales are sharing their culture to others, including learning how to safely harvest food from fishing lines, and is hopeful they’ll continue to adapt to their rapidly changing environment.

“We’re still affecting the ocean,” he said. “Whether they’re learning about those things and how to deal with them, we don’t know. But hopefully they are.“

(Source: National Post)

The rise of the Muslim middle class — and the challenges

The emergence of a substantive number of educated and professional Muslims has contributed to the small measure of assertiveness visible among the members of the community today

* Muslims going on holiday is part of the change that has been underway

* Until a few years ago, Indian Muslims were either very rich or very poor

* When I was in school, for several years, I was the only Muslim in my class

* With the increasing visibility of Muslims, especially in urban areas, a perception has grown that economic liberalisation and the growth of the Indian private sector have opened doors to educated Muslim youth

New lessons: Modern education has brought about a change in the lifestyles of a growing number of Muslims   -  ISTOCK.COM

The Changing Face of Muslim Society

Atika is part of the small Muslim middle class that has emerged over the last few decades. Her aspirations for herself and her family are similar to those of her peers, irrespective of religion. Two years ago, her family celebrated the fiftieth wedding anniversary of her parents in one of the city’s hotels. The current challenge in her life is to get her husband and two sons to agree on a common holiday destination. Her older son, who is doing a master’s programme in social work, thinks he is too old to go on holiday with his parents and Atika has been trying to overcome his objections. Muslims going on holiday is part of the change that has been underway in small measure. Earlier, apart from visiting relatives, the only other travel that most Muslims undertook was to Saudi Arabia either for hajj or umrah (pilgrimage to Mecca that can be undertaken at any time of year). So widespread is this notion that when my parents renewed their passports a few years ago, everyone, including one Muslim official at the Passport Service Centre, assumed that they were going on umrah!

This change in lifestyle has, in large part, been a consequence of the embrace of modern education by a growing number of Muslims. As mentioned before, when I was in school, for several years, I was the only Muslim in my class. Today, in most public schools, it is common to find at least a couple or more Muslims in all classes. Ironically, this is one of the reasons that one hears about more cases of Muslim children suffering communal profiling in schools. The target group has increased — instead of one you could have five Muslim students in a class! This, coupled with the desire of the aspirational Muslim middle class to be seen as part of the mainstream, has been a bit unnerving for those who have never seen a Muslim in their lives before.

During her university days in 2008-2011, my younger sister had moved into a paying guest accommodation close to her college in South Delhi. In that shared accommodation, she met a girl who had never encountered a Muslim before. Meeting and living with a Muslim was the biggest adventure of her life. She announced this to her parents in great excitement when they came to visit her. She also tried to show off my sister as an exhibit to them — this is what a Muslim looks like. Of course, they never became friends. My sister, completely unselfconscious about her Muslimness, told her off. Her confidence stemmed from her upbringing, as well as years of studying and interacting with non-Muslims in school and mixed neighbourhoods.

The small measure of assertiveness that one sees today among Muslims is a result of several factors. Feeling cornered by the policies of the Modi government is just one of them. A more important factor is the emergence of a substantive number of educated and professional Muslims for the first time in India — the Muslim middle class I have referred to earlier. Until a few years ago, Indian Muslims were either very rich or very poor. While the former (a small minority) inherited their wealth, and their ‘type’ of education as a family tradition — liberal arts or civil services qualifications — the poor were equally the products of their inheritance, both in the trade they plied and their ability to access modern education. A small number that managed to break through the restrictions imposed by their inheritance sought jobs outside India, especially in the Gulf countries. As a result, an educated, ‘mainstream Muslim’ was largely invisible in India.

Born A Muslim: Some Truths About Islam in India / Ghazala Wahab /Aleph Book Company /Non-fiction / ₹999

However, in the last three decades, there has been a gradual improvement in the education level of Muslims and they have increasingly been seeking jobs in India. According to the National Family Health Survey (NFHS) report of 2016, the percentage of Muslim boys completing their higher secondary education had doubled over the previous year. 

While the rate of growth is poorer for women, there has been a marginal improvement over the last decade. But even with this slight improvement, the visibility of Muslims, especially in urban areas, has improved. To a large extent, this has come from the upward push by the backward classes, the Pasmandas. The growing sight of Muslims struggling to offer Friday afternoon namaz on the footpaths or community parks during a short break from work is a consequence of this education and employment network. No, their population has not increased, but they have shrugged off their invisibility cloak. 

However, it must be said that visibility does not immediately translate into empowerment. The 2014 PSEC observed in its report that the ‘Percentage increase in share of urban population in the case of Muslims is low, especially in smaller urban centers, reflecting social factors and possibly discrimination constraining their mobility. Wide differentials exist in the quality of employment wherein Muslims are found in a disadvantageous situation with reference to the type and sectors of employment’. Consequently, even though, as [lawyer and Muslim activist Anas] Tanwir says, ‘Itne padhe-likhe Musalmaan toh kabhi hue hi nahin’ (there have never been so many educated Muslims before), and their urban visibility may have increased, a majority of the employed remain in underpaid, or low-income positions. In fact, a large number remain self-employed, like Mohammed Aamir whom I met in Shaheen Bagh volunteering with the anti-CAA-NRC protest coordination committee.

A chartered accountant by qualification, he gives private tuitions in mathematics to children in the Batla House — Shaheen Bagh area. Given the economic profile of the people who inhabit these areas, clearly Aamir is not earning anything commensurate with his qualification or what his employed peers would be.

With the increasing visibility of Muslims, especially in urban areas, a perception has grown that economic liberalization and the growth of the Indian private sector has opened doors to educated Muslim youth. The reason for this perception, according to [former Vice President] Hamid Ansari, is the belief that ‘There is less discrimination in the private sector as opposed to the government services.’ Yet, the truth is that even in the private sector Muslims find themselves at a disadvantage, partly because of discrimination (which has increased since 2014) and partly because of lack of adequate qualifications.

Dr Shabista Gaffar, who has served as chairperson of the committee on girl’s education instituted by the National Minorities Commission during the UPA government, says that what Muslims face is a Catch-22 situation. ‘Schools that most Muslims have access to still teach [the] old curriculum. They have no concept of emerging career options. As a result, even the educated do not get the jobs they believe their education should get them. This disheartens them and discourages others from spending time and money on higher education,’ she says.

As a result, even in the private sector, among middle level to senior employees (from senior executives to director), only 2.67 per cent are Muslims. According to the ET Intelligence Group Analysis of 2015, of 2,324 senior executives in BSE-500 listed companies, only 62 were Muslims. Even more worrying was the finding that in places where Muslims were employed in very senior positions, their remuneration was comparatively lower than that of their peers.

Excerpted with permission from ‘Born A Muslim: Some Truths About Islam in India’ by Ghazala Wahab published by Aleph Book Company

(Source: Business Line)